De eerste dagen heb ik vooral gehuild en gehoopt dat het nog goed zou komen.
Ik heb mezelf nog niet eerder zo in paniek gezien, zo intens veel pijn en verdriet had ik.
Angie was in mijn ogen bikkelhard, zij bepaalde wanneer er een gesprek plaats ging vinden anders maar niet. Ik heb haar niet zien of horen huilen, terwijl mijn ogen en lichaam pijn deden.
Door Angie’s, in mijn ogen, harde opstelling,(en door mezelf te focussen op het zoeken van woonruimte) duurde de klap niet lang. Ik was eerder boos. De waarom had plaats gemaakt voor het is maar goed ook. Het feit dat mijn spullen werden ingepakt zonder dat ik er bij was, dat zij bepaalde wanneer er wel of niet gebeld werd of gesproken, dat zij vertelde dat ik tot oktober had om een huis te vinden, maakte dat ik dacht: Rotwijf ik ben blij dat ik van je af bent, want van deze kant wil en kan ik niet houden.

Ik vind je geen rotwijf. Ik vind je nog steeds een mooi puur wezen. Maar je hebt het wel makkelijker voor me gemaakt.

Na 2 dagen schreef ik dit:

Ik probeer je uit mijn systeem te krijgen. Zo snel mogelijk. Ik probeer je te verbannen en het liefst te vergeten.
Ik wilde dat het bestond, zoals in een van onze favoriete films, iemand uit je geheugen kunnen wissen.
Iedereen zegt dat ik aan de fijne momenten moet denken, maar ik wil helemaal niet aan de fijne momenten denken, ik wil gewoon niet aan je denken.
In de bus ga ik expres achterin zitten, omdat jij altijd voorin wilde zitten.
Ik verander de achtergrond van mijn telefoon met een foto van mij alleen in plaats van onze trouwfoto.
Aan de andere kant wil ik je vasthouden. Wil ik mijn teennagels niet opnieuw lakken omdat ik weet dat jij waarschijnlijk ook nog met zwarte nagels rondloopt omdat we ze beiden in die kleur hadden geverfd.
Mijn emoties stuiteren, van hoog naar laag. Van het komt wel goed met mij tot in een diep dal.
Elk liefdesliedje op de radio vertaald hoe ik me voel. Van truly madly deeply in love tot ’cause I’m broken when I’m lonesome And I don’t feel right when you’re gone away. Against all odds spant de kroon. How can you just walk away from me, when all I can do is watch you leave.

Hadden we harder moeten vechten? Misschien. Maar jij was het vechten al een tijdje moe.
Een relatie komt niet vanzelf, daar moet je aan blijven werken. En misschien moesten wij er te hard voor werken.

Het feit dat ik aandacht krijg van iemand anders, zoals ik het zelf zeg, maakt niet dat ik niet meer van je houd.
Ik heb je net gezien, voor het eerst sinds anderhalve week. Ik zie opluchting in je ogen. Geen gekwelde blik. Sterker nog je zag er goed uit.
Die losse sloten die je hebt gekocht voor de woonkamer en de slaapkamer hoef je er niet op te zetten. Alleen maar zonde om het hout te beschadigen. Als jij denkt dat je dat nodig hebt om mij buiten te sluiten moet je het doen, maar ik zal zoveel mogelijk op andere plaatsen slapen en zo min mogelijk gebruik maken van je keuken en je douche. Ik eet en ben niet graag alleen. En gelukkig heb ik lieve vrienden met wie ik samen kan eten en zijn.

Ik snap je heel erg goed. Jij denkt dat ik al helemaal verder ga. Je wilde dat ik nog een maandje gewacht had, of tot ik hier niet meer woon. Maar ik heb het nu nodig. En gelukkig begrijp je dat, ook al zit je zelf niet zo in mekaar. Ik heb nog steeds geen hart, dus kan het ook niet aan een ander geven.

Ik geef je lief, zoals we dat ooit bedachten, voor al het moois dat je me de afgelopen 2,5 jaar gegeven hebt.

Jade