Inmiddels een week verder, iets meer.

Gisteren heb ik het aan dochterlief verteld. En zoonlief, toen ik hen ophaalde bij hun vader. Dochterlief heeft de hele weg naar de trein gehuild. Zoonlief zei dat het nog niet bij hem wilde inzinken. Ik heb hen lekker geknuffeld en een beetje uitgelegd hoe of wat. En dat Jade niet zou verdwijnen uit hun leven, als ze dat niet wilden. Dochterlief belde thuis met Jade en morgen gaan ze samen naar de dierentuin. ‘s Avonds moest ze toch weer huilen en mocht ze lekker in mijn bed slapen. Dat deed ze vroeger ook, voordat Jade er was en daarom was het nu extra fijn. Toen ze ‘s nachts om 4 uur heel hard ging snurken, heb ik haar voorzichtig in haar eigen bed gelegd, maar dat begreep ze wel.

Vanochtend heb ik lang met Jade gesproken. Ze wist niet zo goed wat ze op een log moest schrijven. Ik zei, dat komt wel weer. Na de nachtelijke bel op vrijdag, hadden we elkaar niet meer gesproken. Ik ben zaterdag met mijn stiefmoeder naar de Albert Cuyp gegaan om te ‘vieren’, op de eerste verjaardag van mijn vader zonder hem. We hebben over hem gepraat en geshopt en dat voelde goed. Ze was niet erg verbaasd dat we uit elkaar waren, maar ze was wel lief.

Zondag dacht ik dat ik moest optreden. Ik kon het geld goed gebruiken, maar ik had me vergist in de datum. In plaats van mistroostig af te druipen, bleef ik en het werd ontzettend gezellig. Met Merel Hutten www.merelhutten.nl en haar ouders. En Kate, de celliste.

En ik liet me bij Kate ontvallen dat door haar mooie spel ik me genoodzaakt voelde om zodra het kan een cello te huren. Wat ik altijd al heb willen doen, nou, al minstens 19 jaar. En zei zij: ‘Ik ga naar Australie voor 5 maanden, wil je mijn elektrische cello lenen, gratis?’

Dank je, Kosmos. Ik kan er waarschijnlijk niets van… en het zal naar geen meter klinken, maar ik mag 5 maanden aanmodderen… ongelofelijk.

Jade heeft laten weten dat een knop heeft omgezet, doorgaan. Ze heeft alweer aandacht van iemand anders, zoals ze zegt. Ik hoorde het al aan haar stem, voordat ze het zei. Een aardige jongen, overigens, want ik ken hem. En dat is haar manier. Om er mee om te gaan. Mijn verstand zegt: heel goed, want ik wil natuurlijk helemaal niet dat ze er aan onder door gaat. Mijn hartje riep even: au, goddomme kut, we zijn nog geen week uit elkaar… argh. Maar ja, ik heb het uitgemaakt. Als dat nodig is om los te komen. Misschien is dit ook wel de snelste manier… bij mij duurt het nog even, vermoed ik. Ik wil helemaal geen andere armen om me heen. Nu nog dat symbiotische lijntje verbreken…

Even opruimen met dochterlief en dan vliegeren.
x
A