I understand
you delude yourself and sleep with a different girl
each night, in order to recover fast
And I will let you cheapen sex
if you’ll stay in my past

Die had je weggelaten, J.
En dat zegt genoeg.

You make your own choices. Elk sms’je heb ik beantwoord, elk telefoontje, toen je bij je oma was en verdrietig werd, heb ik je gesteund, ondanks dat ik had aangegeven even geen contact te willen. En om dan te lezen dat ik het contact met je had verbroken… ieder heeft zijn eigen verhaal. Iedereen creeert zijn eigen verhaal. Jouw versie van jezelf geloof ik niet meer. En ik wil niet meer meespelen.

Dank je voor het geld voor kattenvoer, maar ik heb liever dat je ze op komt halen. Wees niet meer zo met me bezig, alsjeblieft. Er is post. Haal het op, maar bel niet aan. Laat het gaan.

-Maria Mena-

J.

De eerste dagen heb ik vooral gehuild en gehoopt dat het nog goed zou komen.
Ik heb mezelf nog niet eerder zo in paniek gezien, zo intens veel pijn en verdriet had ik.
Angie was in mijn ogen bikkelhard, zij bepaalde wanneer er een gesprek plaats ging vinden anders maar niet. Ik heb haar niet zien of horen huilen, terwijl mijn ogen en lichaam pijn deden.
Door Angie’s, in mijn ogen, harde opstelling,(en door mezelf te focussen op het zoeken van woonruimte) duurde de klap niet lang. Ik was eerder boos. De waarom had plaats gemaakt voor het is maar goed ook. Het feit dat mijn spullen werden ingepakt zonder dat ik er bij was, dat zij bepaalde wanneer er wel of niet gebeld werd of gesproken, dat zij vertelde dat ik tot oktober had om een huis te vinden, maakte dat ik dacht: Rotwijf ik ben blij dat ik van je af bent, want van deze kant wil en kan ik niet houden.

Ik vind je geen rotwijf. Ik vind je nog steeds een mooi puur wezen. Maar je hebt het wel makkelijker voor me gemaakt.

Na 2 dagen schreef ik dit:

Ik probeer je uit mijn systeem te krijgen. Zo snel mogelijk. Ik probeer je te verbannen en het liefst te vergeten.
Ik wilde dat het bestond, zoals in een van onze favoriete films, iemand uit je geheugen kunnen wissen.
Iedereen zegt dat ik aan de fijne momenten moet denken, maar ik wil helemaal niet aan de fijne momenten denken, ik wil gewoon niet aan je denken.
In de bus ga ik expres achterin zitten, omdat jij altijd voorin wilde zitten.
Ik verander de achtergrond van mijn telefoon met een foto van mij alleen in plaats van onze trouwfoto.
Aan de andere kant wil ik je vasthouden. Wil ik mijn teennagels niet opnieuw lakken omdat ik weet dat jij waarschijnlijk ook nog met zwarte nagels rondloopt omdat we ze beiden in die kleur hadden geverfd.
Mijn emoties stuiteren, van hoog naar laag. Van het komt wel goed met mij tot in een diep dal.
Elk liefdesliedje op de radio vertaald hoe ik me voel. Van truly madly deeply in love tot ’cause I’m broken when I’m lonesome And I don’t feel right when you’re gone away. Against all odds spant de kroon. How can you just walk away from me, when all I can do is watch you leave.

Hadden we harder moeten vechten? Misschien. Maar jij was het vechten al een tijdje moe.
Een relatie komt niet vanzelf, daar moet je aan blijven werken. En misschien moesten wij er te hard voor werken.

Het feit dat ik aandacht krijg van iemand anders, zoals ik het zelf zeg, maakt niet dat ik niet meer van je houd.
Ik heb je net gezien, voor het eerst sinds anderhalve week. Ik zie opluchting in je ogen. Geen gekwelde blik. Sterker nog je zag er goed uit.
Die losse sloten die je hebt gekocht voor de woonkamer en de slaapkamer hoef je er niet op te zetten. Alleen maar zonde om het hout te beschadigen. Als jij denkt dat je dat nodig hebt om mij buiten te sluiten moet je het doen, maar ik zal zoveel mogelijk op andere plaatsen slapen en zo min mogelijk gebruik maken van je keuken en je douche. Ik eet en ben niet graag alleen. En gelukkig heb ik lieve vrienden met wie ik samen kan eten en zijn.

Ik snap je heel erg goed. Jij denkt dat ik al helemaal verder ga. Je wilde dat ik nog een maandje gewacht had, of tot ik hier niet meer woon. Maar ik heb het nu nodig. En gelukkig begrijp je dat, ook al zit je zelf niet zo in mekaar. Ik heb nog steeds geen hart, dus kan het ook niet aan een ander geven.

Ik geef je lief, zoals we dat ooit bedachten, voor al het moois dat je me de afgelopen 2,5 jaar gegeven hebt.

Jade

Inmiddels een week verder, iets meer.

Gisteren heb ik het aan dochterlief verteld. En zoonlief, toen ik hen ophaalde bij hun vader. Dochterlief heeft de hele weg naar de trein gehuild. Zoonlief zei dat het nog niet bij hem wilde inzinken. Ik heb hen lekker geknuffeld en een beetje uitgelegd hoe of wat. En dat Jade niet zou verdwijnen uit hun leven, als ze dat niet wilden. Dochterlief belde thuis met Jade en morgen gaan ze samen naar de dierentuin. ‘s Avonds moest ze toch weer huilen en mocht ze lekker in mijn bed slapen. Dat deed ze vroeger ook, voordat Jade er was en daarom was het nu extra fijn. Toen ze ‘s nachts om 4 uur heel hard ging snurken, heb ik haar voorzichtig in haar eigen bed gelegd, maar dat begreep ze wel.

Vanochtend heb ik lang met Jade gesproken. Ze wist niet zo goed wat ze op een log moest schrijven. Ik zei, dat komt wel weer. Na de nachtelijke bel op vrijdag, hadden we elkaar niet meer gesproken. Ik ben zaterdag met mijn stiefmoeder naar de Albert Cuyp gegaan om te ‘vieren’, op de eerste verjaardag van mijn vader zonder hem. We hebben over hem gepraat en geshopt en dat voelde goed. Ze was niet erg verbaasd dat we uit elkaar waren, maar ze was wel lief.

Zondag dacht ik dat ik moest optreden. Ik kon het geld goed gebruiken, maar ik had me vergist in de datum. In plaats van mistroostig af te druipen, bleef ik en het werd ontzettend gezellig. Met Merel Hutten www.merelhutten.nl en haar ouders. En Kate, de celliste.

En ik liet me bij Kate ontvallen dat door haar mooie spel ik me genoodzaakt voelde om zodra het kan een cello te huren. Wat ik altijd al heb willen doen, nou, al minstens 19 jaar. En zei zij: ‘Ik ga naar Australie voor 5 maanden, wil je mijn elektrische cello lenen, gratis?’

Dank je, Kosmos. Ik kan er waarschijnlijk niets van… en het zal naar geen meter klinken, maar ik mag 5 maanden aanmodderen… ongelofelijk.

Jade heeft laten weten dat een knop heeft omgezet, doorgaan. Ze heeft alweer aandacht van iemand anders, zoals ze zegt. Ik hoorde het al aan haar stem, voordat ze het zei. Een aardige jongen, overigens, want ik ken hem. En dat is haar manier. Om er mee om te gaan. Mijn verstand zegt: heel goed, want ik wil natuurlijk helemaal niet dat ze er aan onder door gaat. Mijn hartje riep even: au, goddomme kut, we zijn nog geen week uit elkaar… argh. Maar ja, ik heb het uitgemaakt. Als dat nodig is om los te komen. Misschien is dit ook wel de snelste manier… bij mij duurt het nog even, vermoed ik. Ik wil helemaal geen andere armen om me heen. Nu nog dat symbiotische lijntje verbreken…

Even opruimen met dochterlief en dan vliegeren.
x
A

De weblog eindigt hier niet.

We hebben er samen over gesproken en daar zijn we het wel over eens met elkaar.
We like our weblog.
We still like each other.
We love each other.
En toch, nu een break up.

En Jade zegt dat nu alle liedjes die ze hoort op ons betrekking hebben.

En iedereen bemoeit zich er mee en heeft er een mening over. En dat mag. Zeker die mensen die gewoon bezorgd zijn en van ons houden. Mensen om ons heen hebben wel vaker de strubbelingen gezien en sommigen denken nu ook dat het wel weer goed komt. Maar dat is niet zo. Voor mij schijnt het makkelijker te zijn, want ik heb er een einde aan gemaakt. Definieer makkelijker. Ik ben er van overtuigd dat dit de beste beslissing is voor mij, en voor Jade. Al is het maar omdat Jade heel graag een kind wil, en ik niet. En dat is slechts een klein tipje van de sluier.

Je belde me vannacht wakker omdat je verdrietig was. En dan wil je toch het liefste dat ik je troost. Terwijl ik degene ben die je gekwetst heeft door de relatie te beeindigen. Ik werd niet kwaad. Ik kan je niet helpen met je verdriet. Maar ik hoef het ook niet erger te maken. Het is moeilijk om ons los te maken. We zijn veel te veel met elkaar bezig. En dat was nu juist een van de problemen van onze relatie.

Jij denkt dat we nu al vrienden kunnen zijn. Dat kan niet. Er zit nog zo veel verdriet en boosheid. En deze situatie helpt echt niet. Maar jij bent hard aan het zoeken. Eerst losmaken.

Voor jou, dan, van Jewel:

I hate you, I love you
Leave, please
Don’t go away
Can’t decide if
I like your face
Or if I wish
It would stray
You’re a child but
You’re malicious
You’re sweet but
Don’t remember my name
And heads you win
And tails I’m lost
And love equals pain

*

Ik geloof niet dat liefde zo’n pijn moet doen. Ik vertrouw mijn hart niet meer bij jou en jij weet waarom.
Jouw liefde is mooi en overweldigend, maar als ik elke keer weer moet breken zodat jij jezelf kunt geven omdat jij alleen in strijd liefde voelt, dan houdt het op een gegeven moment op. Liefde kan ook echt zijn zonder drama, zonder angst iets te verliezen.

x

A.

Angie had last van sentiment, dit was 1 van de eerste lay-outs die we hadden, voor sommigen van jullie vast nog wel bekend, bij deze dus voor mijn lief!!
xxxx

Ik ben niet eens een ontzettende fan, maar toevallig heb ik ooit een t-shirt geconfisceerd van deze band.
Een veel te groot t-shirt waar ik de boord uitgeknipt heb zodat ie lekker over mijn schouders valt.
Angie vind het shirt, niet persee deze want mijn andere grote t-shirt ook, niks, met een riem er om heen en legging eronder tenminste.
Toch had ik gister en vandaag een ikdraaglekkerwatik5jaargeledenaltijddroeg- dagje, lekker een yoghurtbroek aan, zwart, strak, hoge gympen en een groot groot t-shirt van Nirvana.
We gingen gister naar blijburg, even in de zon gelegen, daarna naar binnen gegaan om een broodje te eten (grote burger met patatas brava’s).
Op een gegeven moment komt een van de obers naar me toe:’Mag ik wat vragen?’ ‘Ja hoor.’ ‘Waar heb je dat shirt vandaan, want ik vind het zo cool, of weet je dat niet meer.’ ‘Ik weet het echt niet meer.’ ‘Ja je hebt hem waarschijnlijk heel lang al, ik vind ze zo cool die oude concert shirts, ik heb er zelf 1 van Britney Spears uit ’94 ofzo.’

Leuker werd het toen we naar huis gingen en een grote negerin, toch wel op leeftijd al, tegen komen die met een groepje voor de deur van het huis zitten.
‘Nirvana rules!’ roept ze, of iets in die trant. ‘Ja hij is cool he!’ roep ik terug.
‘Oke oke, ik heb me vergist.’ zegt Angie, het is een cool shirt, draag hem maar elke dag.’

Vandaag gingen we eerst wat dingen regelen Angie bij de uitgever ik op het kantoor van het IBG.
Daarna wilde ik even Laura Dolls een 2e hands vintage winkel met vooral jurken. Angie heeft een hele mooie witte halterjurk gepast, die het toch net niet was. Vervolgens gingen we naar het Waterlooplein, bij een kraampje met tweedehands kleding lopen we naar binnen. ‘Aaaargh!’ Doet de jongen van het kraampje en hij maakt het rock teken met zijn hand. ‘Ik zei toch dat het een cool shirt was!’ ‘Sentiment.’Zegt de jongen.
Angie kiest twee shirtjes uit en pakt ineens een fuchia kleurige jurk afgezet met kant van het hangertje. ‘Oh die is echt mooi!’ Ook de verkoper vind het een mooi jurkje, hoewel het bijna geen jurk te noemen is, want van voren valt hij helemaal open.
Zaterdag moeten we waarschijnlijk op het Rembrandtplein optreden, tijdens de Gay Pride, dan wil je wel iets bijzonders.
Dus Angie met twee topjes, ik met mijn jurkje, terug naar de fiets.
Angie houd niet zo van winkelen en daardoor vergeet ik af en toe dat ze een hele leuke smaak heeft qua kleding, dus bij een kraampje met legerkleding stopt ze en trekt een grote groene legerbroek uit het rek. ‘Stoer!!Helemaal bij dat sexy topje met blote rug!’ Alleen vroeg de verkoper er 45 euro voor en ik weet dat dat veel goedkoper kan, aangezien ik vroeger altijd in dat soort broeken liep.
Als we naar de fiets lopen schrik ik me rot:’Mijn jasje!!’
Wij weer terug naar alle plekken waar we geweest zijn, en ja hoor, bij een kraampje waar ik schoentjes had gepast hing mijn jasje. Phew!
Ondertussen waren we tijdens het zoeken langs een ander kraampje met leger spullen gelopen waar een zelfde soort broek hing maar dan voor een tientje. Veel mooier model, kopen!!
Dus wij zijn weer helemaal nieuw, perfect voor het optreden, Angie in het stoer, voor alle lesbo’s, ik in het vrouwelijk, voor alle homo’s.
Zie en oordeel zelf.
Und?Und?

Kus!
Jade

‘Wat ben je aan het doen?’
Het is Jade’s stem, maar het klinkt niet erg aangenaam.
Ik ben al een tijdje op, want ik kon niet meer slapen. Zo ben ik achter de computer geklommen en oude Angie and Jade’s gaan lezen. Las ik zoonliefs commentaar tegen een politie-agente toen ze een dode man op het plein hadden -’Zo gaat bewijsmateriaal verloren, want ze dragen geen witte pakken.’ Ik lees de lieve uitingen van ware liefde en raak daarnaast heel ontroerd van het commentaar van supermom.
Zo vroeg alweer traantjes? Jade’s opmerking snijdt daar doorheen.
‘Wat ben je aan het doen?’
‘Wat denk je dan dat ik aan het doen ben?’
‘Zit je mijn mail te checken?’

Zucht. Nee. Ik niet. Ik heb aan je gevraagd om niet meer mijn mail te checken zonder dat ik er bij ben. En ik check jouw mail niet. Ik ben een berichtje naar je moeder aan het sturen omdat ik wil dat ze weet dat ze een heel lieve vrouw is. En ben compleet pissed off dat je na de heerlijkheid van gisterenavond, je het nodig vindt om mij ‘s ochtends vroeg even te checken, even te wantrouwen. Mij qua belangrijkheid even lager te zetten dan je mailbox.

Je hebt inmiddels sorry gezegd. Meerdere keren. Laat het gaan, zou supermom zeggen. Het is het niet waard. De zon schijnt, maak er een mooie dag van.

Strand dus.

Angie.

Het beloofde houtduifje.

Vandaag.
Jade en ik gingen de stad in en stuk voor stuk kwamen we boeiende aparte mensen tegen.
Ik zweer het je.

Allereerst, bij de piercingshop een aparte Slavische dame met rood/zwart haar, een sterk accent die Jade een mooi tasje gaf.
We kochten een Vlaams frietje in de Handboog of voetboogsteeg en aten het op t plein, het Spui, alwaar een best knappe man naast ons opzij schoof om ons ruimte te geven. Alleen was de maag snel gevuld en het patatzakje nog lang niet leeg, dus ik bood hem mijn patatje aan. Met Andalouse saus. Hij wilde niet, maar het was het begin van een gesprek. We moesten het niet aan de duiven voeren, zei hij, want die waren al ziek. En zo praten we over duiven. Hij zei iets waardoor ik me afvroeg wat hij deed. Hij vertelde dat hij veldwerker was.
‘Wat is dat, veldwerker?’ vroeg ik.
Hij werkte dus met drugsverslaafden en zat nu te wachten op een vrouw die hij voor een blaadje voor drugsverslaafden ging fotograferen bij het Begijnhof. Maar ze liet erg op zich wachten.
‘Leuk om je te hebben ontmoet,’ zeiden Jade en ik toen we wegliepen.

Toen… bij Christine Le Duc, had ik een leuk gesprek met de verkoopster, die even dacht (zoals velen) dat ik Jade’s moeder was. Jajaja. Nee dus. En toen vertelde dat ze met iemand die 23 jaar jonger dan haar zelf was getrouwd. Hij was 22 geweest en zij dus 45. En dat ze nog steeds gelukkig waren. Yeah. Ze was nu dus al 59, haar haren zwart gekleurd, modern gekleed en zeer ‘in het leven.’ Goed voorbeeld hoe het ook kan.

Jade wilde graag gekleurde lenzen kopen. Die blijk je dus bij de hema te kunnen kopen. Maar daar hadden niet wat we wilden. Bij Hans Anders stond een jongen ons te woord, heel beleefd, met een pak dat te groot voor hem was en zijn schouders stonden heel hoog en zijn handen bewogen alsof iemand achter hem ze eigenlijk bewoog. Hij legde ons wel vier keer uit dat ze geen gekleurde lenzen meer verkochten omdat men er te veel problemen mee had. Oogirritaties en ontstekingen. Heel behulpzaam. Alsof het zijn eerste dag was, zo sprak hij. Het meisje bij Het Huis was ook al heel apart in haar bewegingen, ze zwaaide met haar armen en haar hele lichaam bewoog mee. De contactlenzen zouden moeten worden besteld, zei ze. Ze kwam dichterbij zodat haar collega het niet zou horen en fluisterde: probeer Pearle even!

En ja, daar hadden ze ze! Niet de kleur die Jade wilde, maar toch hebben we de turquoise gekocht. Met heel veel moeite wist ze er eentje in te brengen, maar het resultaat was niet spectaculair. Eigenlijk wil ze zwarte. Geheel zwarte, lekker spooky.

Zoiets, maar dan anders:

‘s Middags hebben we naar de kleine zeemeermin gekeken. Ja. Die had ik nog nooit gezien en behoort tot haar ultime favourites. Met toffee popcorn en cranberry sap. Zo begint de vakantie toch echt op vakantie te lijken. En morgen schijnt het heel zonnig te worden. Strand?

x
A.